آثار هنری زنان

mowa
نادیا انجمن

نمونه شعر از نادیا انجمن

نیست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟

من که منفور زمانم، چه بخوانم چه نخوانم

چه بگویم سخن از شهد، که زهر است به کامم

وای از آن مشت ستم‌گر، که بکوبیده دهانم

نیست غم‌خوار مرا در همه دنیا که بنازم

چه بگریم، چه بخندم، چه بمیرم، چه بمانم

من و این کنج اسارت‌، غم ناکامی و حسرت

که عبث زاده‌ام و مهر بباید به دهانم

دانم ای دل که بهاران بود و موسم عشرت

من پر بسته چه سازم، که پریدن نتوانم

گرچه دیریست خموشم‌، نرود نغمه زیادم

زان که هر لحظه به نجوا سخن از دل برهانم

یاد آن‌روز گرامی که قفس را بشکافم

سر برون آرم از این عزلت و مستانه بخوانم

من نه آن بید ضعیفم که ز هر باد بلرزم

دخت افغانم و برجاست که دایم به فغانم


 آیـیـنـۀ مـادر

خـوشـا مـادر تـو پــهــنــایـی جـهـــان را
 

 

 

بـبـیـنـیـم یُـمـن مِـهـرت آسـمــــــان را
 

بـه مـا مـحـبـوبی از چـشـمان و مـژگــــان
 

 

 

فــزون تــر از حـیــاتــی کــودکــان را
 

ز فــرزنـدان خــود با صدق و ایـــــــــثار
 

 

 

همیشـــــــــه دفع می نمایی زیـــــان را
 

بـــــدون بـــودن اولاد شـــیـــــریــــن
 

 

 

نـمـی تـوانـی فـــرو یـــک لــقـمــه نـان را
 

ز جـــهــد تـــو شـــویـم فـــرزانــه و راد
 

 

 

که استــحــکــام بــخشـــی آشــیــان را
 

بـه تـــعـــمــيــل نـكـو انـدرز و پــنـدت
 

 

بـه كـامــيـابــي كــنيم طـي امـتـحـان را
 

بــبــخــشــی آرزو هــــا را تــحـــقّــق
 

 

 

ز تــــو آراســتــه یـابــیــم آرمــــان را
 

حــــیــــات و آب رو و قـــــــــدر اولاد
 

 

 

بــبــخشـیـدی عـطــــای جــاویــدان را
 

نــبــاشــد بــهـتــر از عــمــر و جـوانـــی
 

 

 

به اولاد صَـرف مــی نــمـایــی هــمـان را
 

نـبـاشـی، نـیـســت هـسـتـی، ای مـددگــار!
 

 

 

بـه بــود تــو بـــدانـــیـم بــی کـران را
 

ز لــــطــــف رهنمایــی هـــــای نـابــت
 

 

 

شــنـاســیـم عــرصــۀ پـرتـو فـشـــان را
 

زِ بــــهـــرِ رفــــعــتِ اولاد صــــالــــح
 

 

 

فـدا مـی نـمـایـی پــیـهـم نــغـز جـان را
 

شـکـیــبـا مــی پــذیــری ســخـتـی و کـرب
 

 

 

بــــهــــار گــرم و ســــردی خــزان را
 

مــقـــیـــم قــلــب هـــای مـا تـــو اســــتـــی

بـه خـدمــت بـسـتــه ایــم هــر یــک مـــیــان

 


حـقـیـقـت مـا

جــاوید و ارجــمـنــد سـکـون و قـرار مـا

 

مـادر تــویـی حــقـیقت مـا، اعـتـبـار مـا
 

ســرمــایـۀ شــــکوه و فـــر آشـکــار مـا
 

 

پـنـهـان هـزار درس ادب، راسـتـی و حُب
 

احـسـان تو، محــــبّت تـو؛ اقــتــدار مــا
 

 

پـهـنـای صولـتـی و جـهـان شــــرافـتـی
 

کـار تـو، استقامت تو، افــتـــــــخـار مــا
 

 

چـون پروری بـه جـهـد و تـلاش اَبنۀ عزیز
 

بـر ضـدّ کرب و سـختی دنـیـا حـصــار مـا
 

 

دایـم سـتـاده، مـرتـبـۀ شـــــــــامخ وفا
 

اندرز و پــنـد هـای شـیـریـنـت شـعـار مـا
 

 

ديـبـاچـــــۀ سـُتـُرگ به آمـــوزش ادب
 

درس شـهـامـتـي و حـُبّ و انـكــســار مــا
 

 

دانـشـگـة ‌فتوّت و جـود و صـداقــــــتـي
 

در اجتماع تجمُّل و زيــــــــب و وقـار ما
 

 

تـعـمـيل هـر نـصـيـحت تو؛ كَسب منزلت
 

اندر خـــــزان یأس؛ نویـــــد بهار مــــا
 

 

احـسـان سـال هـای مـدیـد الـتـفـاتهـات
 

در خوبی و صفا و ســــــخا- اشتـــهار مـا
 

 

از لطف توست این همه حُسـن و مـعـاونت
 

مهتاب روشنی به دل شــــــام تار مـــــا
 

 

یلدای ما ز یـُمـن لـلو گـفـتـنـت سـپـیـد
 

جاوید جای تُست به قلـــب فـــگـــار ما
 

 

در هر سـلول و هـر رگ ما خدمتت عَجین
 

نـام تـو، یـاد تـوسـت بـه ژرفـای مـا مـقـیـم

هــســتــی مــا، مــتـانــت و دار و نـدار مـا


 

 

mowa

mowamowamowamowamowamowamowa